Kung puke lang sana ang isang trabaho na malaki ang kita eh matagal ko na sana itong pinasok. Pero ‘pag bali-baliktarin man natin ang buong pilipinas ay dalawang klase lang talaga ang makikita nating trabahong ganito. Una ay ang ilegal gaya ng jueteng, smuggling, drugs at iba pa. At pangalawa ay ang legal-kunwari-pero-kung-tutuusin-ay-ilegal-din na trabaho gaya ng pagiging isang pulitiko. Isa lang ang pagkakapareho ng dalawang uri ng trabaho na ‘yan. Pareho ‘yang nangangailangan ng abilidad. Abilidad na kung tawagin ay pagnanakaw. Pagnanakaw sa kaban ng bayan. At pagnanakaw sa karatapatan na mabuhay ng matiwasy ng bawat mamamayan.

Masaya ako sa nalipatan kong kumapanya. Bukod pa dito ay maganda naman ang mga benepisyong makukuha ko. ‘Gaya na lang ng napakalaking halaga ng isang health isurance plan. Isang malaking bagay ‘to para sa isang taong sagana sa bisyo na ‘gaya ko. Unlimited biskwit, mango juice, iced tea, kape at donuts sa pantry. at kung katulad mo ‘kong makapal din ang muka ay mag-uuwi ka pa para naman matikman ng mga kasama mo sa bahay ang mga masasarap na libre na ‘to. Mga libreng training, seminars at workshop para sa mas ikabubuti ng kakayahan mo. 13th month at 14th month pay. Christmas bonus. Fare, food and clothing allowance. Libreng sine, dalawang beses kada buwan. Monthly cash rewards kung ikaw ang top performer, pwera pa ‘yung cash reward ‘pag kabilang ka sa magwawaging pinakamahusay na grupo para sa buwan. May creative writing, photography, sports club at kung anu ano pa. Libre gym para sa mga gusto mag-work out. May mga halaga ka ding makukuha kung mag-aasawa ka, manganganak ka o manganganak ang asawa mo at napakarami pang iba. Masaya at ayos naman na ‘di ba?

Pero may mga pagkakataon talagang may masasabi at masasabi ka pa din. Maiiwasan pero hindi maaalis sa atin ‘yan bilang miyembro ng kapitag-pitagang lupon ng mga manggagawa. At sadyang may mga tao din talaga na pinanganak para lang maging isang dakilang reklamador. Hindi naman sa paglalagay ng perla sa kamay at pagkukuskos ng magkabilang palad sa ilalim ng lumuluhang gripo pero taas noo, kaya kong sabihin ng parang naka-megaphone sa lakas na hindi ako reklamador. Simpleng tao lang ako na matalino at alam kung kelan dapat ipaglaban ang prinsipyo at karapatan ko. Kung sa tingin niyo ay reklamador ng maituturing ‘yun, pwes, malaya kang tawagin akong reklamador dahil anu’t-anu pa man ang mangyari, kahit tutukan mo pa ako ng kahit anong nakamamatay na sandata sa aking tagiliran ay hindi ko pa rin mababago ang ganyan kong istilo. MAKIBAKA! ‘WAG MATAKOT!

Ano bang saysay ng sinusulat kong ‘to ngayon? Wala naman. Gusto ko lang ilabas ang aking hinaing sa isang malaking katarantaduhan na maaring mangyari sa akin mamaya sa trabaho. Malilipat ata ako sa ibang grupo. Grupo na hindi ko alam kung magugustuhan ko ba ang mga magiging kasamahan ko. Grupo na ang bisor ay unang tingin pa lang ay alam ko na agad na hindi ko makakasundo. Grupo na alam kong kahit minsan ay hindi ko magagawang magsaya.—Sabi nila, ganu’n daw talaga. Embrace and welcome changes. Isipin na lang daw na oportunidad ito. Kaya ako naman, oo lang ng oo. Bakit? Kasi tauhan lang ako. Isang piyesa sa chessboard na minamanipula ng kung sino man ang naglalaro nito. Ang problema kasi sa mga boss na masyadong magagaling, tira lang sila ng tira. Pakain lang ng pakain ng pawn. Hindi man lang pinapakinggan kung ano ‘yung mga hinaing ng mga tau-tauhan nila.

Isa lang naman ang masasabi ko at nais na iparating sa pamunuan. Alam ko sa sarili ko na magaling ako. At alam ko na alam din nila ‘yan dahil sa maiksing panahon na magkakasama kami ay ipinamalas ko na agad sa pagmumuka nila ang lahat ng talento ko sa paraang alam ko. Kung gusto nila akong maging mas produktibo, pwes ‘wag nila ako ilagay sa sitwasyon na alam nilang masisira ang diskarte ko at hindi ko magagampanan ng maayos ang tungkulin ko bilang alila nila. Nasa kanila na ang dedikasyon, sipag at tiyaga ko dahil saan man ako mapunta ay kusang loob ko talagang ibinibigay ‘yun. Pero dalawang bagay lang naman ang nais ko. Una ay maayos na komunikasyon. Komunikasyon na hindi lang sila ang papakinggan namin kundi dapat ay ipasok din nila sa kanilang mga tenga at isalaksak nila sa kanilang mga kukote ang mga hinaing ko. Hinaing na nakasisiguro naman ako na may punto. Punto na alam kong isang daan at isang porsiyento na ikakaganda naman ng aking pagtratrabaho. Pagtrarabaho ko na natitiyak kong sila din naman ang “mas” na makikinabang. At pangalawa ay ang respeto. Respeto na hindi sapilitang makukuha. Pagtrabahuhan muna nila ng maayos bago nila makuha ang respeto ko. At kung sasabihin nila na hindi maganda ang attitude ko, pwes uli, ‘eto naman ang sagot ko. Attitude reflects leadearship, boss! Ganu’n kasimple. Tapos!