Ang hirap ‘pag marami kang iniisip at iniintindi. Ang hirap ‘pag marami kang ginagawa at sa sobrang dami ay nawawalan ka na ng panahon sa mga bagay na nagpapasaya sa’yo. Bagay na ‘gaya na lang ng pagbloblog. Sa sobrang pagpiga ng bago kong trabaho sa utak kong kakapirasao ay nauubos na lahat ng laman nito at halos mawalan na ng kahit kaunting katas na tira para sana sa pag gawa ng blog entry. Nakakamiss ‘yung mga araw na dinadagsa ng ideya ang kukote ko. ‘Yung mga panahon na mas mahirap pa ang magbalat ng butong pakwan kesa sa pag gawa ng blog post. Pero ganito talaga ang buhay. Kelangan alam mo ang prayoridad mo. At sa kaso ko, mas una ang pamilya at trabaho kesa sa libangan. Pati nga oras para sa pagtitikol wala na ako, oras pa kaya para magblog.

Nakakatawa lang isipin na kahit sinasabi kong wala akong oras mag blog ay nagagawa ko pa ring dalawin at basahin ang mga paborito at nakasanayan ko ng bisitahin na mga blog araw araw. Hindi man ako nag-iiwan ng kumento ay alam ko at marahil ay alam niyo din na may mga bakas akong naiwan sa mga inbisibol traker ninyo. Dati rati, ‘pag harap ko pa lang sa monitor ay kusa agad na lumalapat at pumipilantik ang mga dailiri ko sa mga letrang nakalimbag sa tipahan ng mga daliri. Pero hindi ganu’n ang eksena sa mga oras na ito. Higit tatlumpung minuto na akong nakatanghod sa harapan ng kompyuter pero mangilan ngilang salita pa lang ang nabubuo ko. Sa totoo lang nahihilo na ako. Ikaw na ang makipagtitigan sa monitor, ikaw na ang makipagkindatan sa cursor ng matagal at ikaw na ang tumingin sa pointer ng mouse na animo miyembro ng streetboys kung gumalaw. Blangko, ‘yan ang estado ng utak ko ngayon. Parang muka ng isang babaeng nakaputi sa madilim na elevator ng isang gusali na isang anay na lang ang hindi pumipirma at tiyak na guguho na.

*yosi break*

(hit-hit buga—-hit-hit buga)

Ganito na lang siguro, para may masabi at may ma-i-blog lang, kwento ko na lang ‘yung usapan namin ng mga bago kong kasama sa trabaho nung minsang nag-inuman kami.

Colleague 1: Pare may isang babae, masaya ako ‘pag kasama ko siya, pero hindi ko alam kung mahal ko siya.

Colleague 2: Ahhh, libog lang ‘yan tsong!

Colleague 1:Hindi rin. Kahit libog wala akong maramdaman. Nag-ja-jive lang talaga mga trip namin kaya nasasarapan akong kasama siya.

Pedro: Ah baka tropa material lang kaya ganyan.

Colleague 1:’Eto ngayon ang ang kwento. ‘Yang babaeng kwinekwento ko, malaki ang tiyansang maging kami niyan. Ay teka, mali pala. Mas tama sigurong sabihin na napakaliit lang ng tiyansang hindi maging kami kung liligawan ko siya. Ang problema, meron ngayong bagong babae, at sa kanya ko nararamdaman ‘yung tinatawag na “spark” at “magic” na hindi ko maramdaman sa isa.

Pedro: Ano namang kabaklaan ‘yan? Lab lab ganun?

Colleague 2: O ano ngayon ang problema mo? I mean anong tanong mo? (kausap si Colleague 1)

Colleague 1: Ok lang ba na tanungin ko si Girl 2 kung may pag asa ako sa kanya kung liligawan ko siya?

Pedro: (dahil wala namang ibang gagawin, napilitan na lang makipagdiskusyon sa 2 kainuman) Ah so naghahanap ka ng security? Playing safe ganu’n?

Colleague 1: ‘Yun ba tawag du’n? Hindi naman siguro sa ganu’n pare. Ang punto ko lang. May isang babae na may gusto sa akin na sigurado akong magiging kami kung gugustuhin ko. Pero iba ang gusto ko. Ang gusto ko lang sana mangyari eh i-dump muna ‘yung isa bago ko i-pursue itong si Girl 2. Para malinis at walang sabit. At gusto ko sana eh malaman lang na kahit 0.01% ay may pag-asa ako kay Girl 2.

Colleague 2: Playing safe nga tawag diyan.

Colleague 1: Hindi din. Practicality ang tawag dito. O sige, let’s say na trainee ka sa isang kumpanya tapos along the way, nalaman mong hindi ka mareregular. Bakit mo pa itutuloy ang training kung alam mo na in the first place na hindi ka naman pala mareregular?

Pedro: Kung gusto ko talaga ‘yung ginagawa ko. Kung passion at mahal ko ang trabahong ‘yun. Itutuloy ko pa rin ang training. Kahit alam kong hindi ako mareregular, aasa na lang ako at magbabakasakali din na baka along the way eh makita nila ang effort ko at gawin akong regular. Ang babae naman kasi eh hindi magsasabi ‘yan kung may pag-asa ka o wala kasi once na sinabi nilang may pag-asa ka, para ka na rin nilang sinagot nu’n.

Colleague 1: O sige pare, gawin nating ganito. Nagtanim ka ng buto ng mangga. Tumubo tapos naging puno. Along the way, ng dahil sa kagalingan ng siyensiya ay nalaman mong kahit anong pataba at pausok mo pa sa precious tree mo ay hindi ito mamumunga. Anong gagawin mo? Magpapatuloy ka pa din bang alagaan ‘yung puno na ‘yun? O magtatanim ka na lang ng panibago?

Pedro: Point taken. Well said pare at tinatanggap ko na napakahusay ng analohiyang ginamit mo. Pero anu’t ano pa mang puno ng prutas ang gamitin mo at kahit magmistulang fruit salad pa ang kwento mo, ipapaalala ko lang din sa’yo na tao tayo at hindi puno. At sa mundong ito, walang sigurado. Life itself is a gamble. May mga risk na dapat suungin. May mga bagay na hindi mo malalaman ang sagot hangga’t hindi ikaw ang mismong susubok sa katanungan.

*natapos ang usapan at pinagpatuloy pa ang inuman*

P.S. (Pahabol Salahat)

Napansin niyo ba na ilang beses na nagamit ang phrase na along the way? ‘Yaan niyo na, ganun talaga pag usapang lasing! WELKAM BACK to me!

P.P.S. (Pahabol Pa Salahat)

Kung sino ka mang “guest” na nag-iwan ng message sa cbox ko. Nais ko lang malaman mo na pumapatol ako sa BOBO. Ano bang looser ang sinasabi mo? Baka naman LOSER. Naisip kong typographical error lang pero inulit mo pa talaga.

(click here)

Ikaw ang loser, ni hindi mo nga magawang mag-iwan ng link kung san ka pwede puntahan. isa kang bakla! Wala ka bang bayag o supot ka lang? Pag-aari ko ang blog na ito at wala kang pakialam kahit ilang beses akong magsara at magbukas. Ano bang mapapala mo at pati ako ay nakuha mo pang pagtripan? Magpakita ka kung matapang ka talagang putang ina ka! Ayhetychooo! U paking sanamabits!