Magmula ng nagsimula akong mag-main stream blog ay dalawang beses na akong nagsara at nag-hiatus kuno. Ang pinakahuli ay naudlot sapagkat nagbukas din ako kinabukasan matapos kong magpost ng blog closed. Ang pinaka-kinukonsidera kong hiatus ay ng naisipan kong magsara dala ng matinding pagkaasiwa sa mga tao sa mundo ng blogosperyo at lahat ay naibuhos ko sa lathalang ito.

‘Eto na ngayon ang ikatlong pagtatangkang gagawin ko. Oo, magsasara nanaman ako ng blog at mag-iinarte. Bakit? Una dahil sa gusto kong punan ang pamamahingang hindi ko nagawa sa ikalawang pagsasara ko na naudlot. Ikalawa, dahil sa magiging abala ako sa ikalawang linggo ng aking training sa aking nalipatang trabaho. Ikatlo, dahil medyo dismayado ako sa mga pangyayari sa bahay gawa ng hindi namin pagkakaunawaan ng aking kapatid (kinain niya kasi ‘yung kalahati ng chocolate ko sa prijider). Ika-apat, dahil nalulungkot ako at sadyang naapektuhan sa tuluyang pagbabalik MS word ni Mr.D a.k.a. manding a.k.a Romy Diaz ng www.deardiarya.blogspot.com. Tuluyan niya nang sinara ang kanyang bahay! I hate you Mr.D! At ika-lima, dahil sa isang bagay na hindi ko inaasahang magdudulot sa akin ng walang katumbas at hindi masukat na kalungkutan. (insert hingang-malalim-tapos-hikbi-emoticon here)

Ang una kong pagsasara ang isa sa mga post ko na dinagsa ng kumento. May mga nagpakilala, at may mga anonymous na nagparating pa rin ng kanilang simpatya sa aking pag-alis. Sa mundo ng blogosperyo, apat na klase lang ng blog entry ang siguradong papatukin ng comment. Una, ang napakahusay na entry na mapapansin at magpapahanga sa maraming mambabasa. Pangalawa, and entry na kontrobersiyal na nagbabanggit ng mga kilalang tao at may mga kwento tungkol sa kanila at minsan ay mga kasiraan pa. Pangatlo, ang kahit na anong entry, kahit panget, at kahit na napakawalang kwentang blog post basta gawa ng sikat daw na blogger at internet celebrity daw kuno (tiyak marami pa ring comment ito). At ang pang-apat, ang emo na pag-iinarte na pagpapaalam entry!

Naniniwala akong tatlo sa nabanggit ko ay nandito ngayon sa blog  entry na ito. Hindi naman ito kapangitan kaya naniniwala akong saklaw ito ng Mahusay Blog. Idagdag mo pa ang pagiging Paalam Blog nito. At ang ikatlo at huli ay ang paggamit sa sikat na pangalan ni Mr.D, ang Sawsaw Sa Kasikatan Blog. Hindi ito gimik. At wala din akong pakialam kung may magcocomment man o wala. Bakit ba kasi big deal ang kumento? Bakit ba kasi big deal pag marami kang hits? Bakit ba big deal pag maraming naglilink sa site mo. Hindi ibig sabihin nun sikat ka na. Hindi ibig sabihin, magaling ka. Maaaring friendly ka lang kaya maraming naglilink sayo na sila sila lang din yung nagcocomment sayo kaya naman dumadami yung hits mo. Sa sariling opinyon ko, basta nagsusulat ka at naipaparating mo sa mga mambabasa ang gusto mong iparating at nailalabas mo ang lahat ng nararamdaman mo at gusto mong sabahin ay ayos na yun! Astig na yun! At maangas na yun!

Hindi na malaking isyu sa akin yung mga ganyang bagay ngayon. May mga pagkakataon lang talaga sa buhay ng isang tao na nakakaramdam sila ng pagod at pagkasawa. Hindi naman sa nagsasawa na ako ng tuluyan pero aaminin ko, nakakastress ang pagbloblog. Lalo na pag may mga taong galit sayo. Lalo na pag may mga taong ginagawan ka ng isyu. Lalo na pag naghahalo yung bad trip mo sa blogosperyo at problema sa trabaho at pagkaasiwa mo sa bahay. Parang maalat na matabang na mapakla. Masama ang timpla! Ihinarap ko sa inyo ang isang muka ng masayahing tao pero hindi ito nangangahulugan na wala na akong karapatang magalit at malungkot.

Hinihingi ko ang pang-unawa ninyong lahat. Sana pag balik ko andiyan pa din kayo. Naghihintay sa pagbabalik ko. Nakahandang magpalinlang sa mga mukang-totoo-ngunit-hindi na blog entries ko. Eksayted magbasa ng mga susunod na walang kwentang blog post ko. At natutuwa na nagbalik nanaman ako. Alam ko masyadong malaki itong hinihingi kong ito pero sana mapagbigyan niyo ang kahilingan ko.

Babalik din ako. Hindi ito pagsasarang panghabambuhay. Hindi ito permanenteng pamamaalam. Muli, babalik din ako. Kung kailan ay hindi ko pa alam. Maaring bumalik ako kapag ngyari ang isa sa tatlong  mga kadahilanang ito:

A.) Kapag sinipag na ko ulit.

B.) Kapag masaya na kong muli, kaya ng ngumiti muli, at kaya ng humarap sa kahit na sino ng walang galit, walang hiya, walang pagkasuklam at pag wala ng lungkot sa aking mata, puso, utak at kaluluwa.

at

C.) Kapag nagbalik na uli si Mr.D at ang integridad ng putang ina mo ka!

P.S. (Pahabol Salahat)

Kung regular kang mambabasa ng walang kwentang datkom na ito ay may tiyansang nabasa mo ang minsang pagmomonologo ni Romy Diaz sa sibaks ko. Maraming naipayo sa akin ang matandang ito. Napakafair na tao kaya ‘wag na kayong magtaka kung bakit isa siya sa mga tinitingala kong blogista! Nakakalungkot lang isipin na wala na siya. Paalam manding, hanggang sa muli!