Masalita talaga akong tao at aminado akong may mga pagkakataon na lumalampas na ako sa bakod magmula pagiging sapat lang at patungong sukdulan. Pakiramdam ko may ADHD ako. Malakas akong humatak ng atensiyon sa paraang hindi ko sinasadya. Hindi ko alam kung bakit pero magmula bata ay ganito na talaga ako. Bibo ba akong matatawag o sadyang papansin lang?

Naalala ko tuloy nuong bata pa ako. Napansin ng nanay ko na para akong kiti-kiti na hindi mapakali sa isang tabi. Tila isa akong trumpo na kangkarot kung umikot. Hinayaan niya lang ako na maging  gano’n nu’ng simula pa lang ngunit nagsimula na siyang maalarma ng makita niyang higit na sa mga normal na bagay ang aking pinaggagawa at pinagsasabi. Ginawa kong goma ng tirador ang garter ng kanyang panty.  Sinubukan kong susian ang saksakan ng kuryente sa pag-aakalang mabubuksan ko ito.  Natulog ako sa loob ng prijider, nag-mic test ako sa ulo ni mike na kapitbahay namin, ginawa kong lego ang  mga baso at plato at nabasag ang lahat ng ito. Ilan lang ‘yan at marami pang iba at magpasa-hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung paano ko natitignan ang bawat bagay sa napaka-ibang perspekto. Nang mapagtanto niya na may pagka-otistik ako ay pinagpasyahan na niyang ikonsulta ako sa isang eksperto. “Ganyan na ho talaga siya Mrs. Montoya, likas na ho talagang matalino ang inyong anak na si PEDRO. Malignant ho, ikinalulungkot ko ho ngunit wala ng lunas ang kaniyang sakit.” ‘Yan ang hinding hindi ko makakalimutang sinambit na mga kataga ng duktor nuon sa tenga ng nanay ko. Binubulungan pala si nanay nuon. Akala ko kasi dati nilalandi na ni dok. Para kasing nakikiliti pa si ermats at humahalinghing. Mali pala ang akala ko at napraning lang pala siya sa balitang siraulo ang anak niya.

Nakakarinig ako habang tulog. Prinoproseso pa rin ng utak ko ang mga salitang nasasagap ng tenga ko. Tulog ang diwa ko ngunit hindi ang utak ko, ganito ako madalas. Kaya kong magbasa ng rambol at pabalibaliktad at pag may nakakarinig na ginagawa ko ito ay napagkakamalan akong deka ng mga repa sa tokan ng dakalsa sa men-a. Mahusay ako sa letra at numero at tanga naman ako sa musika at sining.  Ito ata ‘yung sinasabing balanse lang ang kakayahan ng bawat tao at walang perpekto. Naniniwala akong matalino ako kaya nuong minsang sinabi sa akin ng nanay ko na gwapo ko, “ULOL! wag mo kong gaguhin!” ‘Yun lang ang tanging nasagot ko. Sus naman kasi, matalino na gwapo pa? Pft. Hanuber? Hindi ako talentado at mas lalong hindi ako gwapo! Give me a break!

Binalewala ko lang ang sakit ko at hayskul na ng tuluyan kong paniwalaan na matalino talaga ako at sadyang ibang klase talaga ang utak ko. At ng dahil dito umangas ako ng sobra. Angas na wala ang iba. Angas na hindi kayang tapatan at higitan ng kahit na sino pa. Ito ‘yung sarili at unique na angas na tanging ako lang ang meron. Maangas man akong maituturing ay hindi ko matatanggap kung may tatawag sa aking mayabang. Iba kasi ang hambog at iba ang bibo. Iba ang ang angas may laman sa yabang ampaw. Napakasimple! Kung matalino kang tao, maiintindihan mo ang sinasabi ko at welkam ka dito sa walang kwentang datkom na ito. Pero kung sa kinamalasang palad ay hindi mo makuha ang pinupunto ko kahit na anong pagpupumilit mo ay hindi ka nababagay dito. Umalis ka na at ‘wag mo ng hintaying ipagtabuyan pa kita. Spare yourself with some dignity. Tama ba ingles ko? At please lang, ‘wag ka ng magpanggap na naintindihan mo kahit hindi naman. ‘Wag mo ng balaking magkumento pa at mas lalo ka lang magiging katawa tawa sa mata ko at bobo sa mata ng ibang tao.

Masarap ang pakiramdam ‘pag napaglalaruan mo ang mga salita at naihahayag mo ito sa paraang gusto mo. Astig kung para kang sirkero, isang juggler na salita ang binabato, sinasalo at binabalanse. May mga pagkakataong mabulaklak ang dila ko. Bolero na kung bolero pero kung kapuri puri ka namang talaga ay higit pa sa inanirbalang mga salita ang mga maririnig mong manggagaling sa bibig ko. Subalit kung dakila kang kupal, may taglay kang ugaling di kaaya aya at isa kang kaaway ay siguradong bulok at mabahong mga parirala lang ang tatamuhin mo galing sa’kin. Ewan ko, pero ‘pag galit ako hindi ko talaga makontrol ang emosyon ko. Nakapagbibitaw ako ng mga salita na tiyak na susugat sa puso mo at luluray luray sa kaluluwa mo. Kaya kitang patayin gamit ang mga letra ko. Kaya kong ingudngod ang pagmumuka mo sa putikan gamit ang nakasanayan kong panitikan. Ang panitikan na bastos,  balasubas, maangas at walang modo. Kaya kong durugin ang pagkatao mo kung gugusttuhin ko. Pero kung wala kang kwentang tao, hindi kita pag-aaksayahan ng panahon and you have my word on that. Mali nanaman ba ingles ko? Ok!

Nasabi ko na bang hindi ako mayabang? Oo? Ok, pasensiya na. Paulit ulit ako kasi hindi naman talaga ako mayabang. Proud lang talaga ako sa mga bagay na kaya kong gawin. Kung magaling ka, hintayin mo daw na ibang tao ang pumuri sa’yo. Pwes ibahin mo ako! Kung magaling ako, ipapakita ko sa’yo ang husay ko, at ipagsisigawan ko sa buong mundo kung gaano ako kagaling dito.  Hindi ako ‘yung humble na kapag pinuri ay sobrang OA pa sa pagtanggi at sasabihing “hindi naman, nagkataon lang, tsamba lang.” Simple lang isasagot ko ‘pag pinuri mo ako. “SALAMAT!” There’s nothing wrong in being proud of the things that you can do best. And if someone praised you, the right thing to do is to say thank you. Tama na ingles ko? Mali pa rin? Sus!

Sa totoo lang gago naman talaga ako. Pero nakasisigurado din akong mabait akong tao. Gugustuhin mong maging kaibigan ang isang katulad ko. At kung papasa ka sa pamantayan ko sa pagpili ng isang kaibigan ay siguradong napakaswerte mo. Bukas palad kitang papapasukin sa pamamahay  ko at kung isang araw ay maiisip mong lisanin ang puwang na pinagkaloob ko sa iyo (dahil sa minsang nagkasagutan tayo dahil pinatay mo ‘yung t.v. habang nanunuod ako ng porno at bigla kang nagpatugtog ng malakas na kanta ni sarah geronimo) ay pipigilan kita hanggang makakaya ko pero kung sarado na ang utak mo sa posibilidad na manatili pa sa isang lugar na bihira lang ang nakakatungtong ay igagalang ko ang desisyon mo at ipagdadasal na maging maayos ang landas na tatahakin mo. Manghihinayang ako, oo, pero hindi ako magsisi na sa isang sandali sa buhay ko ay may dumaan sa bahay ko na isang katulad mo. Marupok lang naman ako na nagtitigas-tigasan. Hindi ko kayang tiisin ang mga taong malapit sa puso ko. Bakla na kung bakla pero para sa’kin mas bakla ‘yung hindi marunong tumanggap ng pagkakamali. Supot na maituturing ‘yung mga nakikipagpataasan ng ihi. Walang bayag ‘yung mga hindi marunong magpakumbaba. Ako lahat ‘yang tatlong nabanggit na ‘yan. Ganyan ako sa ibang tao. pero hinding hindi sa isang TUNAY na kabigan.

Sa mga nagbabalak makipagkaibigan sa akin, pag-iisipan ko muna. Sa mga gustong kalabanin ako at sa mga naghahanap ng away na aksidenteng napapadpad dito, just say the word at pagbibigyan ko kayo. Siguraduhin mo lang na may kwenta kang kaaway para hindi naman masayang ang oras ko. ‘Gaya ng sinabi ko kanina, maangas ako. At eto lang ang huling masasabi ko sa’yo. Pwede kang magtangka pero kailanman ay hindi mo kayang ubusin ang angas ko! You wish!

True, This! —
Beneath the rule of men entirely great,
The pen is mightier than the sword. Behold
The arch-enchanters wand! — itself a nothing! —
But taking sorcery from the master-hand
To paralyse the Cæsars, and to strike
The loud earth breathless! — Take away the sword —
States can be saved without it!

- Edward Bulwer-Lytton

P.S. (Pahabol Sa-mga-magtatangka)

Mas matalim ang lapis ko kesa sa’yo. Kaya kung ako sa’yo eh hindi ko na babalakin pang bumangga sa pader dahil kapag ginawa mo ‘yun, para mo na ring hinukay ang sarili mong libingan. Maniwala ka! Papaliitin ko lalo ang mundong ginagalawan mo at humanda ka. Consider yourself dead! Tama na? Yessssssssss!

P.S. (Pahabol Sa-mga-loyalistang-mambabasa)

Sa hindi ko alam na kadahilan ay may page rank na agad ang walang kwentang datkom!  Nangyari ito sa loob lamang ng isang buwan. One lousy month at PR3 na agad tayo mga tagasubaybay. Nasa baba na ang PR icon. Sa bandang visitors sa baba n’yo siya matatagpuan. Tagumpay niyong lahat ang bawat tagumpay na natatamo ng blog na ito. Hahaha, parang showbiz lang, ang daming arte. Mga leche!