Mag-iisang taon na pala akong walang gelpren. Isang taon ng walang ginagastusan. Walang boss, walang nag-uutos, walang umaalila at walang nagdidikta. Sa madaling salita, mag-iisang taon na pala akong malaya! Ibig bang sabihin eh mag-iisang taon na din akong walang sex? Ano ko gago? Neknek mo!

Masarap mag-emo kapag malamig at umuulan. Lalo na kung kasing saklap ng mga mangyayari ang matadera at walang kasing-sungit na panahon. Ito ang mga pagkakataon na mainam na sumailalim sa isang dahan dahang pagtahak sa tamis, pait at saklap ng nakalipas. Sariwain ang mga malakas na sampal ng pagkakataon na kailanman ay hindi malilimutan. Mag balik tanaw sa mga malalaking dagok ng buhay. At alalahanin ang mga bagay bagay na minsan ay nagdulot ng sugat sa kaibuturan ng ating puso’t kaluluwa.

Minsan ay naisip ko na ang ganitong gawain ay isa lamang paglalakbay na walang patutunguhan at walang kahihinatnan. Para sa mga kawawa lamang at mga dakilang talunan. Oo na! Isa na akong malaking damulag at maliwanag na ang ginagawa kong ito ay isang malaking kabaklaan. Bakla na kung bakla pero blog ko ito at hinding hindi mo ako mapipigilan, kaya belat na lang you! Ganun pa man ay madalas ko paring ipaalala sa aking sarili na ang nakalipas ay nakalipas na at hindi na dapat pang balikan. Ngunit ano nga ba talaga ang saysay ng nakaraan?—Sabi ng iba, inuulit daw ng nakaraan ang sarili nito. Sabi ng iba, ang nakaraan daw ang humuhulma sa kasalukuyan at hinaharap. At sabi naman ng iba pa, ang nakaraan daw ay nana. (past is puss) Acheche!

Para sa aking sariling pananaw, walang problema kung magbabalik tanaw ka sa iyong nakaraan. Ang problema ay kung pipiliin mong manatiling mabuhay dito. Ang nakaraan ay isang napakagandang sandata upang maging maayos ang mga kilos at hakbang na gagawin mo pa lang. Walang problema kung uulitin ang isang magandang nakaraan. At kung panget naman at puro pagkakamali ay dapat itong magsilbing aral upang maiwasan sa hinaharap. Ayos lang matisod sa isang nakausling kahoy sa iyong dinadaan. Bilang isang tao ay karapatan mo ‘yan. Ngunit kung araw araw ay paulit ulit ka pa ring matitisod sa kahoy na ito, putang ina naman, maliwanag pa sa sikat ng araw na isang daang porsyentong katangahan na ‘yan!

Ilang babae na rin ang nagpatibok sa puso ko. At sa hindi maipaliwanag na dahilan ay paulit ulit lang na parang sirang plaka ang ngyayari. Lahat sila ay piniling lumisan matapos nilang magpakasasa sa katawan ko. Ako bang ang nagkulang o sila lang talaga ang dahilan? Pakiramdam ko ay ginagawa lang akong parausan at tila panty liner na itinatapon sa basurahan matapos pakinabangan. Naalala ko tuloy ang isang eks-gelp na nakikipagbalikan sa akin matapos akong ipagpalit kay Brando. 1434, sabi nya. Tinanong ko s’ya kung anong ibig sabihin nun. I Love You Still, sambit n’ya. Ah ganun ba? Sige 632, bulong ko sa kaliwang tenga n’ya. Nakangiti n’yang tinanong kung ano daw ibig sabihin nun. Ngumiti din naman ako at saka ko sinabing Putang Ina Mo! O di ba ang sweet ko? Ang kapal naman kasi ng muka, nang-aano pa! Mahaba ang pila, next!

Mahirap ng magtiwala muli lalo na kapag nakalasap ka na ng kabiguan. Sapagkat naniniwala ako na ang pag-ibig ay parang tattoo sa katawan. Permanente na itong nakaburda sa balat mo. Mabubura ito pero mag-iiwan pa rin ng bakas. Mawawala kung nanaisin mo ngunit magtataglay ka pa rin ng pekas. Isang peklat na tuwing makikita mo ay magpapaalala ng sarap at sakit na dulot ng nakaraan. Nakaraan na minsan ay humahadlang upang makamit ang kasiyahan. Oo, wala akong gelp sa ngayon, eh ano naman? Pero taas noo at babang brief kong ipagmamalaki sa inyo na I’m single by choice and not by chance. Hindi ako mapiling tao pero hindi lang talaga kasi ako naghahanap o nangangailangan man lang ng kahit na sinong magiging gelp sa ngayon. O sige, sabihin na nating mapili nga ako. Isa lang ang masasabi ko d’yan, karapatan ko ‘yon bilang isang gwapo. (insert thunderbolt ang lightning sound epeks here). Biro lang ‘yon. Alam niyo naman siguro na kailanman ay hindi magiging gwapo ang isang walang kwentang taong katulad ko. I’m so emo na talaga. Boo!—Naisip ko lang, hindi naman kasi talaga ako gwapo, pero marami pa rin talagang nahuhumaling sa hindi ko maipaliwanag na kadahilan. Nananawagan ako sa inyo, kung ayaw n’yong masaktan, please lang, LAYUAN N’YO AKO!

Masarap ang buhay binata. Masarap ‘yung walang obligasyon. Masarap ‘yung hindi ka nakatali. Masarap ‘yung malaya. Masarap nga kung kaibigan na lang. Walang away. Walang cool off. Walang break break. ‘Yun nga lang, wala ding lips to lips. Walang kayakap pag malamig, At lalong lalong walang seks! Bahala ka na lang kung anong pipiliin mo. Ayan, tumila na ang ulan. Tapos na ang pag-e-emo. HAHAHA. <—para lang masabi na hindi na ako emo.

P.S. (Pahuling Sabi)

Masama ang loob ko kahapon pa. At dahil sa inis at sama ng nararamdaman ko ay nakagawa ako ng blog entry na hindi ko inakalang magagawa ko. Nasa ilalim pa ako ng proseso ng pag-iisip kung ipapaskil ko ba ito o hindi. Gusto ko lang ipagbigay alam sa lahat na ang nabasa n’yo ngayon sa taas ay walang kinalaman sa kung ano mang kabaklaan na pinaggagawa ko kahapon at ngayon. Salamat!— OXOX