<off topic>

Nagpunta ako nuong byernes (09-05-08) sa ortigas upang kitain sila xienah girl, ferbert at si sikreto. Tatlo lang ‘yang mga nabanggit ko sa mangilan-ngilan na mga respetado at batikang blogista ng kanilang sari-sariling henerasyon. Bakit? Eh sa malupit at magaling sila, anong magagawa ko? Hindi ‘yon, alam ko namang sikat talaga ‘yang mga ‘yan eh. Ang tanong ko eh kung bakit kayo nagkita kita? Sa presinto ka na magpaliwanag. Eh sa trip namin, anong pakialam mo? Hehe, biro lang, ‘wag ka ng magtampo, muah! Nagkita kita kami upang dumalo sa unang araw ng isang daan at dalampung araw na selebrasyon ng kumpanyang San Miguel para sa kanilang pagdiriwang ng kanilang isang daan at dalampung taong anibersasyo. Libre ba? Sus, anong akala mo sa’kin? Mahilig sa libre?!? Kung ganun, pwes, tama ang hinala mo. Pero sa pagkakataong ‘to ay may bayad ang kasiyahan at nagkakahalaga ito ng abot kayang, isang daan at dalawampung piso. Kasama na sa halagang ito ang dalawang beer. Anong meron bukod sa beer? Isang pagtatangka ng kumpanya na maitala sa guiness world book of records ang pinakamahabang inuman sa isang lugar. Naitala naman ba nila? Aba ang dami mong katanungan ah. Wala pa akong balita ukol d’yan sa ngayon. Ano pang naganap maliban sa mga nabanggit mo? May mga banda na iba’t ibang uri ng tugtugan, may poreyn (third eye blind) subalit karamihan ay lokal. Ano naman ang masasabi mo, ayos naman ba? Ayos naman. Mahal nga lang ang alak na mabibili sa presyong apatnapung piso, ang tubig na mas mahal pa sa alak na nagkakahalaga ng animnapung piso at ang pitong pirasong cheese stick na makakain mo kung mayroon kang halagang limampung piso. Bakit naman ang mahal? Oo nga eh. Pagpunta nga namin ng 7/11 sa labas eh nakita namin na labing dalawang piso lang pala ang presyo nung tubig na nabili namin sa loob. Grabe naman! Anong oras kayo umuwi? Pati ba naman ‘yan tatanungin mo pa? Basta bago mag alas dose ay nakauwi na kami.

</off topic>

Good morning sir! (sabi ng gwardiya sa gate ng dls-college of st. benilde)

Ngumiti ako at at binati si manong guard na abot tenga ang ngisi. At saka ako nagtanong kung saan ang pasukan sa Wordcamp Philippines 2008. Camper po kayo? Dito po sir, dala n’yo ho ba ang inyong camper’s pass at kahit anong valid i.d? Ipinakita ko ang kaniyang mga hinihingi at naghintay na madeactivate ang lock ng pasukan. Haytek, parang ‘yung pasukan sa lrt at mrt. Isinaoli sa akin ni manong guard ang aking i.d at camper’s pass sabay bitaw ng mga katagang, 5^th floor to the right sir. Hanep talaga si manong guard, nginitian ko na lang din s’ya kasabay ng isang mala-Robin Padilla na tango.

Camper’s pass please. (bungad ng grupo ng mga volunteers sa 5^th floor)

Dali-dali nila tinignan ang papel na iniabot ko at wala pang limang minuto ay binalik na nila ito sa akin kalakip ng aking camper’s badge. Ibinulsa ko ito at kumuha ako ng ballpen at ref magnet galing sa friendster at isang wordpress sticker. Oo na, sige na. Dalawang wordpress sticker.

Excuse me. I suggest you put your camper’s badge where everybody can see it so that security personnel will know that you’re one of the campers. (sabi ng isang girl)

Itinali ko ito sa aking nuo at sabay tanong ng, miss ok na? Ito na nga ba ang sinasabi ko kaya ayaw kong magpunta sa mga pagtitipong ganito. Puro naman kasi pilipino tapos inglisan pa ng inglisan, nahihirapan tuloy ako. Buti na lang at hindi ko nakalimutan sa bahay ang mga baon kong, ok, yes, fine, welcome at thank you!

Oi Pedro, bakit ka andito? (salubong sakin ni utakgago ng www.menthol-guy.com)

Putang ina, nanginig nanaman ang mga tuhod ko. Buti na lang at tagalog ang tanong sa’kin ng daisy siete anyos na henyong ‘to. Kung nagkataon ay katakot takot na pagdurugo nanaman ng ilong ang inabot ko. Mahusay ’tong bata kaya naisipan kong mag magaling kaya pinasiklaban ko s’ya ng sagot na hinango ko sa logo/badge ng wordcamp. Oi, Pedro, bakit ka andito? I’m registered, are you? ‘Yan ang sinagot ko sa tonong nagmamayabang. Ehem, ingles! Ayun, nasuka nanaman ata si Kevin.

Exit po ‘yan. (sabi ng isa pang babaeng volunteer)

Kung bakit kasi pagkalaki laki na ng exit sign eh pasaway ko pang sinuong ito. Umiral nanaman ang pagka-engot ko. Nakakahiya talagang dumalo sa mga pagtitipong gaya ng wordcamp, buti na lang at hindi ako sikat at kung nagkataon eh nai-blog na ng ibang tao ang mga katangahan ko. Ang bango ni miss volunteer, ang puti pa at ang kinis. I like!

This way! (sabi pa ng isa)

Pumasok na ko sa parang mall sa lamig na kwarto. Ang laki ng t.v. sabi ko sa sarili ko. Projector tawag d’yan sabi ng isang babaeng halatang narinig ang bulong ko. Ah projector ba? Anong palabas? ‘Yun na lang ang sinabi ko sa astang nakakaloko. Naglakad na ako papasok at parang nag-alangan akong bahagya sa kadahilanang mukang hindi angkop sa ganitong lugar ang isang gwapo lang ngunit walang kwentang kagaya ko. Mabuti na lang at naabot agad ng aking tanaw ang aking si mareng ferberta at si doc mnel. Dumerecho na ako at tinungo ang kinauupuan nila.

Creating WordPress Themes & CSS Power (by Ms. Gail Villanueva)

Ok naman. Karamihan sa mga natalakay ay medyo alam ko na kaya hindi na ako nahirapan pang sundan ang ibang itinuro. Dumating si mariano at maya maya pa ay dumating na din si she-who-must-not-be-named.

Blogging & Journalism (by Mr. Danilo Arao)

Mahusay ang kaganapan sa ses-yon na ito. Marami akong natutunan at naaliw din kami sa talakayan. Tumatak sa isip ko ang mga headline na “misis, pinasakay muna bago sakyan!” at “pulis, niloko ng tanga!” Bibihira ang mga speaker na henyo, kwela at hindi nakakabagot, at isa si ginoong Danilo sa mga bihirang ito.

Lunch – Camper’s badge please (sabay tutok ng laser gun sa bar code ng badge)

Haytek talaga! Ibig sabihin hindi ako makakaulit sa pagkuha ng pagkain. Sayang, hehe! Nakilala ko jeck, at kumain kaming anim sa isang kuwartong amoy pintura. Mapagkumbaba naman kaming nilapitan ni migs ng mindanao bloggers upang palipatin sa mas maayos na kwarto ngunit minabuti naming manatili na lang. Dagdag laman tiyan din kasi yung amoy. Nakakapanghinayang.—Matapos ang tanghalian ay lumisan na si you-knpw-who.

More sessions/ Raffle/ Picture taking with Mr. Wordpress himself, Matt Mullenweg

Masama ang loob ko sapagkat hindi ko nakuha ang gantimpalang aking ninanais. Ang ticket for two sa pelikulang italy. Uzuhr, die hard fans pa man din ako ni jolens.

Announcing of Cebu Pacific Blog Challenge (tinalakay ng babaeng hindi ko kilala)

Ang saya nito! Gagawa ka ng blog tungkol sa nakalimutan-ko-na-kung-ano, at pag napili ang ginawa mo ay magwawagi ka ng trip for one sa mga lugar nabanggit gaya ng, hindi-ko-na-din-maalala. Isispin mong nasa boracay ka ng mag-isa. O di ba ang saya?

Thank you for coming ang see you at Wordcamp Philippines 2009 (sabi ng isa)

Alas singkot pasado na ng matapos ang pagtitipon. Hindi na kami nagpunta pa sa after party sa kadahilanang malayo ang lugar at dakong ika-siyam ng gabi pa ito magsisimula. Minabuti naming magbidiyoke na lang at mag inuman sa lugar na malapit sa ginanapan ng wordcamp. Busog ang aking kalamnan ngunit ang pinakaimportante ay nabusog din ang aking kaalaman. Medyo lumelebel ap na at tumataba na kahit papano ang utak ko.

Natapos na ang the singing bee

Naghapunan muna kami sa tropical hut, murang mura at mas sulit pala dun kesa sa jabi. Matapos kaming kumain ay isa isa na kaming nagpaalam sa isa’t isa.

P.S. (Pahabol Salahat)

May mga bidyo at litratuhang naganap. Abangan ang mga scandal. Malapit na!!!